Archiwum wideo - 2026

Droga artystyczna Viktara Valko to przede wszystkim osobista misja ocalenia od zapomnienia męskich tradycji wokalnych białoruskiego Polesia. Wychowany w kulturze żywego przekazu, gdzie śpiew towarzyszył codzienności, chłonął archaiczną manierę wykonawczą od swojego ojca. Ta rodzinna sukcesja stała się fundamentem jego późniejszych poszukiwań muzycznych i rygorystycznej pracy nad tradycyjnym, surowym głosem.Jako depozytariusz poleskiego dziedzictwa, Viktar skupia się na rekonstrukcji dawnego, męskiego stylu śpiewania, który charakteryzuje się niezwykłą siłą ekspresji i emocjonalną głębią. Przełomem okazały się występy na Festiwalu Wszystkie Mazurki Świata, gdzie dwukrotnie sięgnął po laur prestiżowego konkursu Stara Tradycja. W 2025 roku dokonał tego wspólnie z zespołem Kasary, przywracając blask wschodnioeuropejskim polifoniom, natomiast w 2026 roku potwierdził swój kunszt samodzielnie, zdobywając nagrodę jako solista.W swojej solowej aktywności Viktar Valko stawia na intymny, a zarazem potężny kontakt ze słuchaczem, oparty wyłącznie na czystym wokalu pozbawionym współczesnych upiększeń. Każdy jego występ to opowieść o korzeniach, tożsamości i pamięci pokoleń, co bezpośrednio koresponduje z archaiczną tradycją wędrownych śpiewaków.

Barbara Derlak to muzyczka i opowiadaczka, z wykształcenia religioznawczyni, autorka tekstów i scenariuszy teatralnych. Wraz z Sebastianem Wielądkiem - multiinstrumentalistą złożyli w 2016 roku duet Apokryfy, w którym obrali sobie za cel opracowanie apokryfów Nowego Testamentu - niekanonicznych opowieści i legend przedstawiających alternatywne historie biblijne. Mają w swoim repertuarze dwa godzinne programy: „O Narodzeniu” i „Jak Jezus usiadł na promieniu słonecznym. Apokryfy dzieciństwa” na bazie Protoewangelii Jakuba, Ewangelii Arabskiej Jana oraz Ewangelii Dzieciństwa Tomasza. Oba programy miały swoje premiery na edycjach 2017 i 2021 Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Opowiadania. Oprócz apokryfów zespół wykonuje pieśni tradycyjne i dziadowskie w tym autorskie.

Gawędziarz ludowy i konferansjer imprez folklorystycznych, m.in. Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu. Za śpiew solowy zdobył wiele naród na festiwalach ogólnopolskich, w tym Basztę na festiwalu w Kazimierzu w 2023 r. oraz z grupą śpiewaczą w 2018 r. Przez 40 lat prowadzi Kurpiowski Zespół Folklorystyczny Carniacy w Czarni. W tym roku obchodzi 50 -lecie artystycznej pracy scenicznej. Gra na ligawce, instrumentach pasterskich, okarynie, lirze korbowej, diablich skrzypcach, instrumentach perkusyjnych i różnego rodzaju piszczałkach. Od 40 lat gra też w wiejskiej orkiestrze dętej w Czarni. Jest od 35 lat prezesem Towarzystwa Kurpiowskiego Strzelec w Czarni. Odznaczony Medalem Gloria Artis i Złotym Krzyżem Zasługi za działalność artystyczną w środowisku wiejskim. Pisze scenariusze i reżyseruje widowiska obrzędowe, które wystawiał m.in. w Teatrze Polskim, Teatrze Studio i Teatrze Montownia. Był 8 krotnym laureatem Ogólnopolskiego Sejmiku Teatrów Wsi Polskiej w Tarnogrodzkie i laureatem Festiwalu Zwyki w Teatrze Polskim.

Lirnik - dziad wędrowny, śpiewający na ulicy. Uczestnik wielu warsztatów lirniczych. Obecnie rozwija własne przedsięwzięcie pt. Starzy Ludzie Ansambl oraz współpracuje z lokalnymi grupami tradycyjnych pieśni ludowych i liturgicznych.

Isza – pieśniarka, autorka i bajarka. Pisze własne teksty, komponuje i tka muzyczne opowieści, w których słowo niesie ze sobą głęboki ładunek emocjonalny. W jej twórczości tradycja spotyka się ze współczesnością: gra na bębnie obręczowym, flecie, okarynie, ukulele, a od niedawna ożywia również dźwięki liry korbowej – instrumentu tak bliskiego wędrownym śpiewakom. Na co dzień dzieli się swoją wrażliwością z najmłodszymi: prowadzi dla dzieci zajęcia umuzykalniające metodą Edwina Eliasa Gordona, występuje w przedstawieniach i snuje baśnie jako bajarka w ramach swojego autorskiego projektu „Ogrody Opowieści”. Pochodzi z miasta Łodzi, jednak swoje miejsce na ziemi i artystyczne inspiracje odnalazła w Trójmieście. W pieśni dziadowskiej szuka tego, co pierwotne, szczere i ukryte między słowami.